Η Τριπλή Θεά, αντιστοιχεί σε καθεμιά από τις φάσεις της σελήνης: γέμιση, πανσέληνος, χάση.
H Άρτεμη, η Σελήνη και η Εκάτη είναι οι τρεις φεγγαροθεές.
Aν και κάποτε ταυτίζονται στη μυθολογία, η καθεμιά παίζει το δικό της, ιδιαίτερο ρόλο στη ζωή μας.
Άρτεμη, το νέο φεγγάρι
Η Άρτεμη, πάντα νέα κι ανυπόταχτη, εκπροσωπεί την καινούρια σελήνη. Είναι η προσωποποίηση της νιότης και του σφρίγους.
Ενσαρκώνει τα νεανικά, αδάμαστα στοιχεία που υπάρχουν μέσα σε κάθε γυναίκα, άσχετα από την ηλικία της. Αποτελεί τη δύναμη της ελευθερίας, την ενστικτώδη σοφία της άγριας φύσης.
Ονομάζεται Φοίβη, «Λαμπερή», από το φάος: φως.
Είναι η Σελασφόρος ή Φωσφόρος (εκείνη που φέρνει το φως), αλλά και η Πασιφαής, η «Ολόλαμπρη». Κρατάει αναμμένη δάδα, έμβλημα του φεγγαριού το οποίο φέγγει στο σκοτάδι.
Το μηνιαίο ταξίδι της σελήνης στον ουρανό διαρκεί 29,5 μέρες, όσο περίπου και ο έμμηνος κύκλος. Για αυτό το λόγο η θεά έγινε προστάτιδα της γονιμότητας, της μητρότητας, αλλά και του έρωτα.
Μας λένε συνήθως ότι η Άρτεμη ήταν μια ανέραστη μορφή, μια αιώνια «παρθένος».
Μόνο που η λέξη αυτή δεν είχε αρχικά το νόημα που γνωρίζουμε – σήμαινε απλώς την ανύπαντρη κοπέλα. Από ψυχολογικής πλευράς αντιπροσωπεύει καθετί που παραμένει παρθένο μέσα μας, δηλαδή ανέγγιχτο, ασυμβίβαστο, αναπαλλοτρίωτο.
Η Άρτεμη μπορεί να μας βοηθήσει να θεραπευτούμε από τις πληγές του παρελθόντος, καθώς ερχόμαστε σε επαφή με τις εσωτερικές μας δυνάμεις, με τη σοφία που ζει μέσα μας. Άλλωστε, είναι και θεραπεύτρια θεά, εφόσον συνδέεται με τα ιαματικά ύδατα και με φαρμακευτικά βότανα. Βλέποντας το νέο φεγγάρι να διασχίζει τους αιθέρες, μπορούμε να προετοιμαστούμε ψυχολογικά για ένα νέο ξεκίνημα. Εξάλλου, η Άρτεμη είναι άριστη τοξότρια, που σημαίνει ότι έχει την ικανότητα να πετυχαίνει πάντοτε τους στόχους της.
Σελήνη, η ερωτική πανσέληνος
Το όνομά της προέρχεται από το σέλας: φως.
Τα αρχαία κείμενα την παρουσιάζουν πανέμορφη κι ερωτική.
Εραστής της ήταν ο Δίας αλλά κι ο τραγοπόδαρος Πάνας, θεοί που σχετίζονται με την έννοια της γονιμότητας.
Όμως, η μεγάλη της αγάπη ήταν ένας θνητός, ο ωραίος Ενδυμίων, στον οποίο χάρισε πενήντα κόρες. Παράλληλα, ο Ενδυμίων πιστεύεται ότι προσωποποιεί τον ήλιο, ο οποίος, καθώς δύει, συναντά το φεγγάρι κι «ερωτοτροπεί» μαζί του. Η ερωτική σχέση ανάμεσα στα δυο ουράνια σώματα παίρνει τη μορφή του Ιερού Γάμου. Όταν ο Ήλιος βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής του, κοντά στο θερινό ηλιοστάσιο, ήταν η κατάλληλη στιγμή για να γιορταστεί η ένωσή του με τη Σελήνη στην ολόγιομη μορφή της. Σε πολλά μέρη τιμούσαν τούτο το μυθικό γεγονός κάθε οχτώ χρόνια ή στα μισά τους. Αυτό συνέβαινε γιατί το σεληνιακό έτος (354 μέρες) έπρεπε κατά κάποιο τρόπο να συντονιστεί με το ηλιακό (365 μέρες). Η ίδια σχετίζεται και με την ερωτική μαγεία: ο αρχαίος ποιητής Θεόκριτος στο έργο του Φαρμακεύτριες παρουσιάζει μια κοπέλα να κάνει μάγια για να φέρει ξανά κοντά της τον αγαπημένο της, επικαλούμενη τη Σελήνη. Η θεά ενσαρκώνει ακόμη την ανεξάντλητη γοητεία της πανσελήνου, που διεγείρει τις αισθήσεις και μας κάνει να ονειροπολούμε. Από ψυχολογικής απόψεως αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση, τη σεξουαλικότητα και τη μητρότητα. Το ολοστρόγγυλο σχήμα του γεμάτου φεγγαριού είναι σύμβολο της μήτρας αλλά και της αιωνιότητας.
Εκάτη, σκοτεινή και μυστηριώδης
Η απόκρυφη πλευρά του φεγγαριού ενσαρκώνεται από την Εκάτη, θεότητα της μαγείας, της νύχτας, του Κάτω Κόσμου και των φαντασμάτων.
Η μορφή της είναι τριπλή, όπως τρεις είναι οι φάσεις της σελήνης. Της αφιέρωναν κάθε μήνα τη νύχτα όπου το φεγγάρι εξαφανίζεται, ένα φαινόμενο που προκαλούσε φόβο στους αρχαίους λαούς.
Η Εκάτη συνδέεται ακόμη και με τα Ελευσίνια Μυστήρια.
Εκείνη βοήθησε τη θεά Δήμητρα στην αναζήτηση για τη χαμένη της κόρη κι επίσης συνόδευσε την Περσεφόνη όταν επέστρεφε από την Άδη.
Την τιμούν θεοί και άνθρωποι, καθώς χαρίζει την ευτυχία, τη δικαιοσύνη και την επιτυχία. Παράλληλα, είναι και «Κουροτρόφος», προστάτιδα των παιδιών. Ακόμη, ταυτίζεται με τη Μεγάλη Θεά, τη Μάνα Φύση, κι άλλοτε εμφανίζεται ως η Ψυχή του Kόσμου. Ως θεά της σκοτεινής σελήνης συμβολίζει το θάνατο και την αναγέννηση. Το φεγγάρι κάθε μήνα μικραίνει και χάνεται, «πεθαίνει», για να αναστηθεί ξανά την επόμενη νύχτα και ν' αρχίσει να μεγαλώνει και πάλι, διαγράφοντας τους αέναους κύκλους του.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, η Εκάτη μας βοηθάει να αποδεχτούμε το τέλος μιας κατάστασης ή την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Μας δείχνει ότι το κάθε τέλος είναι μια καινούρια αρχή. Μας ενθαρρύνει έτσι ώστε να απαλλαγούμε από τους φόβους μας για το άγνωστο, από τη νοσηρή προσκόλλησή μας σε ανθρώπους και πράγματα.
Είναι η μάγισσα θεά που μας προσφέρει τη δύναμη της μεταμόρφωσης, την ικανότητα να αλλάζουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο!
